نفرت ، « همهء اشياء در هلاكت اند مگر وجه أو » . پس آن وجهى كه پس از استهلاك تعين ها و فانى شدن ماهيات باقى مى ماند همان جهت و ربط وجوبى است كه در أو بود ولى استقلال در تقوّم و تحقق نداشت و مستقلا هيچ حكمى نداشت . پس اشياء از اين نظر عبارت از اوست ، كه از پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم روايت شده كه فرمود : « اگر به زمين پايين تر فرود شويد هر آينه بر خدا فرود خواهيد آمد » . پس اوست هويت مطلقه و زيبايى تمام و براي غير أو هيچ هويت و زيبايى نيست ، و جهان از جهتى كه غير اوست نه زيبايى دارد و نه هويت و نه وجود و نه حقيقت ، بلكه خيال اندر خيال است . و كلى طبيعى هم در خارج وجود ندارد ، و وقتى وجود نداشته باشد چگونه زيبايى و نور و شرف و ظهور خواهد داشت ؟ بلكه همگى نقصان است و قصور است و هلاكت و بي نامى و بي نشانى . روشنگرى در فرق ميان بهاء و جمال برخى از صفات الهى را بر ديگر صفات ، احاطهء تام هست ، مانند ائمهء سبعه . و برخى از آنها اينچنين نيست گرچه هم محيط است و هم محاط . و با توجه به اين نكته مى توان فرق ميان صفت بهاء و صفت جمال را به دست آورد ، به اين معنى كه بهاء عبارت است از نور و تابش و روشنى كه جهت بروز و ظهور در آن ملاحظه گرديده و مأخوذ شده باشد بر خلاف جمال كه جهت ظهور در آن ملاحظه نشده

--> ( 1 ) ائمهء سبعه چنان كه حضرت امام در شرح جملهء اللّهم انّى أسئلك من قدرتك . . . مى فرمايند عبارتند از : حيات ، اراده ، علم ، قدرت ، سمع ، بصر ، تكلم .